donderdag 14 januari 2021

Pareltjes in Mechelse kant

 


Het Wilhelmietenmuseum in Huijbergen organiseert in januari de tentoonstelling: Pareltjes in Mechelse kant.

In 2019 ontstond het idee om een Mechelse kanttentoonstelling te organiseren. Om één keer alle werken van de cursisten Mechelse kant te laten zien. Hoe vaak verdwijnen prachtige zelf ontworpen Mechelse kanten of tekeningen in een map? Misschien ingekaderd aan de muur, maar te vaak worden ze niet gezien en bewonderd door anderen en dat is heel jammer.

Het gaat dus om de werken die gemaakt zijn in Mechelse kant van kantschool Artofil in Elversele, cursisten van Kant in Vlaanderen in St Truiden, cursisten van de zomercursus in het Kantcentrum in Brugge, en cursisten van het klooster Ste. Marie in Huijbergen.

De tentoonstelling wordt gehouden van zaterdag 16 januari 2021 t/m 24 januari 2021 in het Wilhelmietenmuseum, Staartsestraat 2, in Huijbergen.
16 Januari open van 12.00 tot 16.00 uur en verder dagelijks van 10.00 tot 16.00 uur. In verband met corona kan het zijn dat de opening wordt verschoven of de tentoonstelling wordt verlengd of zo. Huijbergen ligt op de grens Nederland/België bij Bergen op Zoom dus kijk vooral op hun website voor de coronasituatie voordat je op reis gaat.

Om een zo compleet mogelijke Mechelse kanttentoonstelling te tonen, zijn er ook Mechelse kanten uit de 18e en 19e eeuw uit privé collecties te zien. Om de niet kantkenner wegwijs te maken, is de Wilhelmietenzaal ingericht met kantsoorten in doorlopende- en afgeknoopte draden. U zult verrast zijn, door de collectie van het museum.

Tevens word er een nieuw boek gepresenteerd waarin de werken te zien zijn, de 18e en 19e -eeuwse Mechelse kanten en 5 nieuwe prikkingen en technische tekeningen. In één van de zalen van het museum is er een kantlijn te zien, een verkoop van oude kantboeken en kant materialen zoals garens, antieke prikkingen, kantkussens en nog veel meer. De opbrengst van de verkoop is voor het Wilhelmietenmuseum.

maandag 11 januari 2021

Rieko Koga: borduurster

 

Rieko Koga

Rieko Koga is een Japanse kunstenaar die al sinds een aantal jaren in Parijs woont en werkt. Ze maakt textiel- en borduurwerken waarin ze haar wereld beschrijft. Soms hele installaties, soms kleinere werken, altijd heel vrij van vorm.

Hieronder een video van haar installatie Future Diary (zeg maar: dagboek voor de toekomst) uit 2012. Helemaal met de hand gemaakt dus.

En hieronder een foto van een andere installatie van haar. Als ik dit zie dan denk ik: waauw, ook dit is textielkunst dus, je moet het maar durven!



Maar ze maakt ook kleinere werken. Geborduurd op linnen. Met de hand natuurlijk! Het is een manier van borduren die niet iedereen hier zal aanspreken. Maar het blijft indrukwekkend hoe zij textielkunst een nieuwe, originele interpretatie geeft! In 2017 deed ze mee met de Textielbiënnale in Rijswijk. Van mij mag ze nog eens terugkomen!







donderdag 7 januari 2021

Ipnot



Ipnot is een jonge, moderne Japanse borduurkunstenares die erg vrolijke borduurwerken maakt en ook een soort animatiefilmpjes daarover. De naam komt van een bijnaam die ze had toen ze klein was. Ze voelde zich erg aangetrokken tot borduren omdat haar grootmoeder het vroeger deed en het er erg plezierig en ontspannend uitzag. Sindsdien heeft ze een eigen manier van werken ontwikkeld. Met veel Franse knoopjes. Ze zegt er zelf over: Het voelt eerder als een hobby dan als werk, want ik heb er plezier in! Ze vergelijkt het met het stippel-schilderen van 19e-eeuwse Franse schilders. Hieronder een video over haar werken. In het Japans maar  ook zonder vertaalde ondertiteling zie je wel wat ze aan het doen is.



maandag 4 januari 2021

Het Quiltersgilde wenst alle textielliefhebbers een gelukkig nieuwjaar

Lieve lezers ,

Allereerst wens ik jullie namens het Quiltersgilde en natuurlijk ook namens mijzelf alle goeds voor 2021 

En terwijl ik dit verhaaltje schrijf  geniet ik van de laatste appelbol. Een traditie die ik heb overgenomen van Mem. Op oudejaarsavond en nieuwjaarsdag werden wij met deze warme traktatie verwend. 


Met de oliebollen, een traditie van mijn lief zijn ouderlijk huis, is het een ander verhaal.  
Met de terrasdeuren wagenwijd open was er wel wat afname, maar natuurlijk niet zoals andere jaren. Ik heb dus nog bergen oliebollen over.

Mijn zusje leeft met mij mee en van haar kreeg is een link naar een recept voor het verwerken van oliebollen.  Het is volgens mij wel een caloriebom, ook in combinatie met de aanbevolen groentesoep,  of het dus zo verstandig is? 

Maar oké, dit is geen kook en bakblog dus nu richting de textiel. En omdat er de komende weken geen nieuwjaarsrecepties zijn van de buurt, van mijn kunstenaarscollectief en kunstvereniging, geen Zoo-Tex en teQStiel bijeenkomsten en ook het familiebezoek in Friesland er niet in zit, heb ik meer dan voldoende tijd om mij op de textiel te storten. 

Inmiddels zijn met enige vertraging de  bestelde flesje binnen en kan ik verder met het inkleuren van mijn roestproject.


Ondertussen kraken mijn hersens over het bijzonder leuke cadeautje van  40 jaar het  Vezel magazine (zie ook het blog van 24 december). Het wordt straks in mei tijdens het textielfestival in Leiden een feest van herkenning en het bewonderen van elkaars creaties. Het speldje heeft alvast een pontificale plaats op mijn planbord en ik zit te broeden op een idee hoe ik het ga maken. Ik vind het zo leuk, misschien maak ik er meerder zodat ik het al die dagen in Leiden aan kan passen aan mijn outfit. 

hartelijke groet,

Jo Huijsman

namens het Quiltersgilde