maandag 10 februari 2020

“Scherven”……..Denkend aan thuis…. Vervolg….



De erfenis van mijn moeder, haar Delft gekleurde vaas, is er na de ontmoeting in huis met mijn katten niet zonder kleerscheuren vanaf gekomen.

Nu had de vaas door de vele reizen om de wereld al de nodige littekens opgelopen en was zij provisorisch gerepareerd. Deze keer was het echt serieus. De bovenste helft van de vaas was in veel stukjes uiteen gevallen.

Mijn gevoel: boos, heel boos op mijn katten (ze zijn de eerste tijd wijselijk ver uit mijn buurt gebleven) maar eigenlijk vooral ook op mijzelf. Hoe kon ik zo nonchalant omgaan met dit erfstuk?

Mijn gedachten: hoe ga ik deze, voor mijn moeder zo belangrijke, vaas herstellen? Immers de vaas stond symbool voor de band met haar familie in Nederland toen zij met haar gezin na de tweede wereldoorlog vele jaren in Indonesië en Suriname woonde. En voor mij is het de vaas van mijn moeder en staat zij voor mijn band met haar en haar ouders die ik helaas nauwelijks gekend heb.

Mijn willen: Hoe kan ik de vaas eer aan doen terwijl ik weet dat ik haar niet in haar oorspronkelijk vorm wil herstellen. Immers dit is vergankelijkheid. En dat is nu net het thema dat ik al heel lang omarm in mijn kunst.

Mijn handelen: Ik heb de scherven in een lap gevilt. De lap met scherven heb ik opgerold en in de overgebleven vaas geplaatst. En zo staat zij soms in mijn atelier te pronken. Iets van mijn moeder en iets van mij….SAMEN….. generaties verbonden.

Mijn onderzoek naar het zorgvuldig herstellen van gebroken voorwerpen bracht mij op de Japanse techniek Kintsugi wat betekent goudverbinding. Het is een wijze van herstellen van breuklijnen door middel van goudverbindingen. De filosofie raakt aan genezing van wonden en veerkracht, aan overwinning van moeilijkheden, aan verzoening met het verleden. Hoe mooi is dat.

Maar inmiddels diende zich het Textielfestival 2020 aan. De vaas, de scherven blijven zich opdringen. Maar hoe? Ik werd weer herinnerd aan de voor mij belangrijke tekst van Leonard Cohen: There is a crack, a crack in everything, that’s how the light gets in…. Deze tekst heeft mij in tijden van tegenspoed bijzonder geholpen. Nu is dit mijn houvast geworden om de scherven van de vaas van mijn moeder te verbinden met mijn viltwerk voor de ledenexpositie in Leiden in mei aanstaande.

Scherven, tegenspoed, breuklijnen, licht, verbinding, veerkracht en vitaliteit;

Nieuwe cyclus……Samen. 



Marion Lappenschaar

Voorzitter ViltKontaktGroep

1 opmerking: